[微风]
鬼哭真言
ธรรมกถาภูตกรรแสง
吾今悲嘆漢雲霄
งอ กิม ปี ทัน ฮัน วัน เซียว
บัดนี้ เราโศกาดั่งเมฆาบนแถบฟ้านภาเคว้ง
葉飄飄
ยิบ เพียว เพียว
กลีบเมฆระริ่วเรื่อยเฉื่อยลอยล่อง
水向石邊流處冷
ซุย เฮียง เสก เปียน ลิว ชู เลิน
สายน้ำรินเสียด โขลดผาชลาไหลให้เย็นเยือก
魂魂飛夕陽西
วัน วัน ปวย เสก เอียง ซี
ดวงขวัญโบยบิน ดั่งสายัณห์ตะวันตกเบื้องประจิม
日月循環西復東
ยือ แย ซุน ฟัน ซี ฝุก ตง
อาทิตย์จันทร์พลัดจรจาก
ปัจฉิมมาอุษาย้ำย้ำ ซ้ำดังเก่า
事還同
ซือ หัน ทง
การณ์ทั้งหลายในโลกล้วนเป็นเช่นดุจกันฉะนี้
惟有江山千萬古
ไว เยา กัง ซัน เชียน วัน กู
มีอยู่ฤา สายนที คีรีขุน ค้ำจุนอยู่พันปีหมื่นวรรษา
磨磨盡幾英雄
มอ มอ จิน กี เอง สง
ย่อมสึกทรุดโทรมสูญไป ไฉนจักทนงคงอยู่ยั้ง
秋雨梧桐葉落時
ชิว ยี งอ ทง ยิบ หลก ซือ
ยามสายพิรุณฤดูสารท
พัดพากลีบผกา ง่อท้ง หล่นร่วง
夜遲遲
เย ชี ชี
ห้วงรัตติกาลยาวนานผ่านไปเนิ่นช้า
蘆花凋殘台城畔
ลู ฟา เตียว ไท เซง ปัน
ดอกโหล่วฮวย ปลิดปลิวร่วงหล่นข้างริมรั้ว
高高樓鼓角悲
เกา เกา โลว กู กก ปี
หอกลองสูงเสียดเบียดเสียงฮือโหยระงมหวน
今夜道場法筵開
กิม แย เตา เชียง ฝับ เอียง ไค
ในราตรีนี้แล เปิดมณฑลพิธีบูชา
會然來
ฟุย ยัน ไล
ขอจงพลันมาประชุมร่วมกันอยู่ในที่นี้เถิด
召請亡靈來赴會
เจา เชง บวง เลง ไล ฟู ฟุย
ขออัญเชิญดวงวิญญาณ จงมาสู่ยังสันนิบาตแห่งนี้เถิด
禮禮佛上蓮台
ลี ลี ฟู เซียง เลียน ไท
เพื่อวันทนาพระสัมพุทธเจ้า
แล้วแลไปถืออุบัติยังปทุมอาสน์นั้น เทอญ
戶唵伽羅帝耶莎婆訶
ฟู งัน แค ลา ตี เย ซอ พอ ฮอ
โอม คะ ระ เต ยะ สฺวาหา