#FayePeraya[超话]#
《PRAEW》杂志｜Faye Peraya 时尚专访片段
杂志期号：2026年1-2月（佛历2569年）

🌼รักในแบบของฝ้ายเป็นแบบไหน
Faye的爱情观

เข้าใจและสบายใจ มีแค่สองอย่างก็พอแล้ว เพราะถ้าเข้าใจกันหรือรู้สึกสบายใจ ความสัมพันธ์จะพอดี ฝ้ายรู้สึกว่าบางอย่างไม่ต้องดีพอ แต่ให้พอดี เพราะถ้าดีเกินอาจจะไม่พอดีสำหรับเราก็ได้ อย่างบางคนชอบกินก๋วยเตี๋ยวที่มีราคา แต่เรารู้สึกว่าอยากกินก๋วยเตี๋ยวบ้านๆ ราคาถูก กินเมื่อไรก็ไม่เบื่อ เพราะเป็นรสชาติที่คุ้นเคย ก็สบายใจค่ะ

🌼懂我、让我安心，有这两点就足够了。因为彼此理解、相处舒服，感情就会刚刚好。Faye觉得，有些事不必追求完美，合适就好，因为太过完美的东西，未必适合我们。就像有些人喜欢吃贵的泰式船面，但我更想吃家里做的、平价的那种，怎么吃都不腻，因为是熟悉的味道，这样就很安心啦。

🌼อยากให้คนอดจำฝ่ายอย่างไรคะ
希望大家以怎样的方式记住Faye呢

จร้อนมาก ๆ แต่ก่อนดื้อ เอาแต่ใจ ไม่ฟังใคร แต่พอโตขึ้น มีประสบการณ์มากขึ้น ได้เรียนรู้การเสียใจ จากลา ผิดหวัง ซึ่งเป็น สิ่งที่ไม่มีใครอยากให้เกิดกับตัว แต่เมื่อได้เจอทุกข์ เราจะมีภูมิต้านทานแล้วจะมองความผิดหวังและความเหงาเปลี่ยนไป ลองเป็นเพื่อนกับความเหงาดูบ้าง ชินกับมันบ้าง ลองหลาย ๆ อย่าง ส่วนถ้าวันไหนมีความสุข ก็เก็บสุขนั้นไว้
"ที่ตกตะกอนได้อย่างวันนี้คงเพราะโตขึ้นด้วย ต้องรับผิดชอบมากขึ้น เราไม่สามารถทำให้คนรอบข้างล้มไปกับเราได้ ถึงจะมีเรื่องเสียใจก็จะเสียใจได้ไม่นาน ต้องจัดการความรู้สึกนั้นเพื่อคนอื่น และ สิ่งที่ฝ้ายเป็นมาแต่ไหนแต่ไรคือรับผิดชอบทุกการกระทำและคำพูดของ ตัวเอง ผิดก็ยอมรับผิด สิ่งที่เปลี่ยนไปคือแต่ก่อนอาจจะรู้สึกว่าถ้าไม่ผิดจะไม่ยอมรับ แต่พอโตขึ้น ถึงไม่ผิด ยอมรับผิดบ้างก็ได้ ไม่ใช่เพื่อตัดบท แต่เพื่อรักษาบางอย่างไว้ ไม่ให้เราเจ็บไปมากกว่านี้ หรือเพื่อ ช่วยให้สถานการณ์ดีขึ้น
"ฝ้ายกล้าเผชิญหน้ากับข้อบกพร่องของตัวเองและยอมรับได้ว่าอะไรที่เราไม่เก่ง เมื่อก่อนกลัวคำว่า "อยากเป็นคนเก่ง อยากให้ที่บ้าน ภูมิใจ เพราะไม่เคยได้รับคำชม เป็นปมชีวิตเหมือนกันนะ แต่วันนี้ ถ้ารู้สึกว่าตัวเองไม่เก่ง ก็ไม่แย่ขนาดนั้น เราเป็นมนุษย์จะเก่งไปทุกเรื่องได้อย่างไร แค่รู้สึกว่าชงน้ำแดงโซดาได้อร่อยก็เก่งแล้ว ทำไข่ดาวไหม้ ๆ ได้ก็โอเคแล้วละ หรือทำกับข้าวแล้วมีคนบอกว่าอร่อยก็ดีใจแล้ว" (ยิ้ม)

🌼从前很固执，只凭自己心意，谁的话都不听。但长大后，经历多了，也学会了面对离别与失望——这些没人想经历的事，可一旦熬过去，就有了抵抗力，看待失望与孤独的眼光也会变。试着和孤独做朋友，慢慢习惯它，多去尝试不同的事；若哪天遇到快乐，就好好珍藏。

能沉淀成现在的样子，也是因为长大了，要承担的责任更多了。我们不能让身边的人跟着自己一起垮掉，就算难过，也不能沉溺太久，要为了别人调整好情绪。而我一直以来的原则，就是对自己的言行负责，错了就承认。
变化的是，从前觉得没做错就绝不低头，可长大后，就算没错，偶尔也愿意退让一步——不是为了认输，而是为了守护一些东西，不让自己伤得更重，也让局面变好。

我敢直面自己的不足，也坦然承认自己不擅长的事。从前总怕‘不够优秀’，想让家人为我骄傲，因为从没得到过夸奖，这曾是我心里的结。可现在觉得，就算不擅长什么，也没那么糟。人怎么可能样样都厉害？能把泰式红苏打水调得好喝，就很厉害了；能煎出半熟的蛋，就够了；做的饭菜有人说好吃，就很开心了。（笑）

🌼เคยเปรียบเทียบตัวเองกับคนอื่นไหมคะ
有没有拿自己和别人比较过？

"ไม่เคยนะ ไม่เคยรู้สึกอยากแข่งขันกับใคร แค่รู้สึกว่าชอบอยู่ใกล้คนเก่ง เพราะไม่เก่งจึงอยากเรียนรู้ แต่ถ้ามัวแต่เปรียบเทียบกับคนอื่น มันเหนื่อยนะ วันหนึ่งการเปรียบเทียบจะพัฒนาเป็นความอิจฉา ที่สุดก็นความทุกข์ ที่ไม่ชอบเปรียบเทียบเพราะไม่ชอบแข่งขัน แต่พอใจ 1 ไม่ได้พูดให้โลกสวยนะ แต่เพราะชีวิตในวัยเด็กเราไม่ได้ยากได้อะไรก็แค่พยายาม แต่ไม่ต้องเก่งเท่าใ

🌼从来没有，也从没想过要和谁竞争。我只是喜欢待在优秀的人身边，因为自己不够好，所以想学习。可如果总拿自己和别人比，真的很累。总有一天，比较会变成嫉妒，最后只剩痛苦。我不喜欢比较，也不喜欢竞争，只是知足。
不是说世界很美好，而是小时候的生活不算容易，得到什么都要靠努力，但不必非要和别人一样厉害。

🌼你目前的核心目标是什么？

工作方面，我不否认自己有所期待。
我现在最重要的目标，就是让我正在制作的剧集达到最好的呈现。
如果能得到观众或业内的称赞，那会是我们整个团队额外的奖励。

在生活方面，我专注于让自己保持健康和强大，
这样我才能维持足够的能量去面对一切。
我会好好吃饭、规律作息，
并让自己身边围绕着善良、温暖的人，
这对我的心理健康非常重要。

我会刻意避开那些有毒、负面的状态。
即使在高压下，我们团队也会一起说笑，
这样不仅能放松心情，也能让我们更清晰地处理问题。

过去，团队成员并不太敢主动跟我说话，
可能是不确定我是否会真正倾听。
但我一直提醒大家：沟通是最重要的事情。
因为我们一起经历过太多了——
一起大笑、一起哭泣、一起受伤、一起误会。
我相信，再没有什么困难会比我们曾经共同度过的更糟糕了。

正是因为不断面对问题，我们才能一起成长。
如果没有那些经历，我们今天可能不会这么相爱、这么紧密。
这就是我们一路走来的成长方式。

🌼最新角色艾莉莎（出自《破碎的爱》）和你有哪些相似之处？

她坚韧果决。我做决定向来凭理性，想透彻了、确认行不通，便能立刻释怀放手。
我们还有个共同点，就是真诚接纳本心：难过时尽情沉浸情绪，开心时肆意拥抱喜悦，全然感受每种心绪，便是对自己最好的善待。

🌼人这一生，真正需要的是什么？

我们把这份感悟融进剧集，让角色尽情流露本心。很多时候，幸福藏在细碎日常里——晨起重复的作息、
用惯的咖啡杯、栽花、画画、听曲，
点燃一支钟爱的香薰蜡烛。
有人总忽略这些小确幸，或许是幸福太近，反倒视而不见。我也曾如此，直到有人提醒我，试着捕捉日常里的细碎瞬间，去读懂幸福的模样。自那以后，我学会了留心，也寻到了满世界的欢喜。

🌼 关于花的段落

现在的我意识到，花对我来说是一种小小的幸福来源。
它们能提升我的心情，让我感到平静。
在审美上，它们像音乐一样具有疗愈力——
有色彩，也有柔软的质地。
待在花的身边，会自然让人展现出女性的温柔一面。
我相信，当女人和花在一起时，她们的笑容会特别美。

以前，我会买花来装饰家里，
但现在，我开始亲手种花了，
尤其是玫瑰和金鸡菊（coreopsis / Tickseed）。
每天早上醒来看到它们，
都会让我感觉是一个全新的开始。

我种的玫瑰带着浓郁而迷人的香气，
非常适合做香氛。
无论放在家里的哪个角落，
它们总是美得恰到好处、香得令人愉悦，
让家里的氛围都变得温暖而动人。

🌼你希望大家如何记住你？

每个人的印象本就不同，大家可以用自己的方式记我就好。有些人或许只通过片段视频、几句采访认识我——我们从未真正坐下来聊过，所以他们眼中的我本就有千万种模样。但对那些真正看懂我、爱我本真模样的人，哪怕素未谋面、不曾深交，我都心怀感激，这份心意让世界都变得温柔起来。
身处这个行业，总有不想笑、不想温和，甚至不想说话的时候。
有些日子疲惫到极致，言行或许都不可爱。但只要大家知道，这就是最真实的Faye，于我而言便足矣。
我只是个普通人，有百般情绪——欢喜、雀跃、犯错、失望，再正常不过。
我很喜欢《哥林多前书》里的一句话：“爱是恒久忍耐，又有恩慈。” 它提醒我，不必揪着过错不放，要么释怀，要么选择原谅。毕竟我也从来都不是完美无缺的人。
即便在我不可爱的日子里，依然爱我，这就够了。